Mammoetskelet

 

Een voorhistorische sneeuwruimer, een mammamoetskelet, staat in het vernieuwde museum. Het skelet bestaat uit ruim 240 stukjes. Dankzij een bruikleenovereenkomst van het museum met Berry Visschers uit Druten en Antoon Verhagen uit Empel kunnen al die botten en botjes in elkaar gepast worden. Daarna staat het skelet van de wolharige mammoet als trots symbool van een unieke overeenkomst in het museum te pronken.

Het museum beschikte al over een groot aantal botten van de mammoet en zijn tijdgenoten. Met Berry Visschers was al een bruikleenovereenkomst over de presentatie van dat bottenmateriaal. In het vernieuwde museum kan, dankzij de uitgebreide bruikleenovereenkomst, kennisgemaakt  worden met de complete mammoet. Met een beetje inlevingsvermogen kun je het immens grote dier in zijn natuurlijke omgeving zien. Het leefgebied van dit grootse landzoogdier vormt het decor, hetgeen een imponerend beeld oplevert en niet alleen voor kinderen.

De mammoet leefde in de ijstijd, pakweg 30.000 jaar geleden, in een ijskoud klimaat. Nederland was voor de helft met ijs bedekt en gletsjers strekten zich vanaf het noorden over het landschap uit. Grote stenen, de zwerfkeien,  werden door het ijs meegevoerd. De zeespiegel was 150 meter lager; je kon zo van Nederland door de Noordzee naar Engeland lopen. De mammoet leefde op de steppen naast de ijsgletsjers. Ze aten gras. Met hun grote slagtanden schoven ze de sneeuw weg en bereikten zo het voedsel. Gras, heel veel gras, om hun grote lichaam te kunnen onderhouden. Ongeveer 12.000 jaar geleden, na de ijstijd, zijn de mammoeten verdwenen. Nog steeds worden botten gevonden van deze al lang uitgestorven dieren. In de Noordzee bijvoorbeeld en bij ontzandingen in Maas en Waal.

"Onze" mammoet is na jaren, botje bij botje terug in Maas en Waal. Zijn botten komen uit de omgeving van de Maas en zullen als complete mammoet, de trots van het museum zijn.